Molenplas

Na een prachtige dag, bloedheet en precies zoals het eigenlijk vaker mag zijn, vertrokken we met een licht briesje, en een betrokken lucht, vroeg vanmorgen, op weg naar de Molenplas. Tenslotte is het onze 41^ste trouwdag en we wilden een mooi plekje aan de steiger daar, vlak voor het restaurant. In de hoop dat we vanavond daar kunnen dineren. Beide is gelukt.

Intussen is het aardig gaan stormen, witte kopjes op de golven en fluitende luchtstromen door onze boot. Maar ook een stralende zon erbij. Ruim voor dat die wind opstak lagen we vast aan de steiger. We weten nog niet hoe Tommy zich zal gaan gedragen bij golven van een halve meter…Varen vindt hij in ieder geval nog steeds niks. Jammert wel twee uur lang en probeert op allerlei mogelijke manieren naar buiten te gaan. Liggen we eenmaal stil, dan is hij ook weer rustig. Zoekt een plekje aan ons voeteneinde van het bed, is volledig weg, hoort of merkt niets meer.

Vanmorgen tijdens onze trip was er onverwacht erg veel verkeer op het water. Regelmatig gingen we met zo’n tiental scheepjes door de geopende bruggen. Gelukkig kozen zij allemaal voor Amsterdam en konden wij rustig naar de Molenplas varen.

Balgerij (4)

Alle dagen mooi, eigenlijk moet ik zeggen:fantastisch weer. Wat een afknapper zal het eerdaags worden, als we buiten teruggaan naar 17 graden. Maar voorlopig hebben we dit binnen! Onze voornemens om de boot flink onder handen te nemen, schoonmaken bedoelen we daarmee, komt niets van terecht.

Intussen is de Balgerij stamp en stampvol. Gistermiddag zagen we zeker 10, 20 schepen en scheepjes binnenvaren en vervolgens weer vertrekken. En ondanks dat het hier best druk is, is de rust ook al om aanwezig.

Als er ergens muziek uit een boot komt, is het ‘onze ’muziek uit de jaren vijftig, dus hoor je ons niet klagen daarover. Verder alleen maar stilte en ’s avonds met heerlijke geur van kamvuurtjes.

Buiten zijn, soms met heel veel mensen om je heen en toch  een rust die zelden verstoord wordt. ’s Nachts al helemaal niet. We slapen als rozen. Om daarna door onze levende wekker, Tommy, om zeven uur gewekt te worden. Vanmorgen met z’n speeltje in zijn bek, sprong hij op mijn dekbed met een blik van: “Spelen?”

Ok, en dan lui liggend van uit ons bed Tommy de slaapruimte in en uit laten hollen. Voor wie is deze ochtendgymnastiek? Voor hem of voor ons? Ik denk meer voor Tommy dan voor mij……maar we waren in ieder geval wel wakker en als dat zijn bedoeling was?

Balgerij (3)

Op honden heeft Tommy het niet zo. Op katten des te meer. Gisteravond zagen wij een lapjeskat voorbij wandelen. Tommy gelukkig niet. Later op de avond tijdens het voetbal, stormt hij als een wilde door de boot, en probeert overal een opening naar buiten te vinden. Maar ons fort heeft het gehouden! Terror-tommy on the move, en hoe! Urenlang bleef hij achter langs de gordijnen door roetsjen, boven  en dan weer beneden. Gelukkig na een hele poos, dat wel, kwam hij er achter dat zijn storm pogingen geen enkel resultaat opleverde en gaf het op.

En omdat wij dus die lapjeskat gezien hadden gingen wij er vanuit dat het een kat was, die hem uitdaagde…

Vanmorgen.

Jaap nog voor dat men de honden uitlaat, Tommy aan de lijn mee naar buiten. Een heel ritueel is dat. Tuigje aan, riempje vastmaken, en dan zeker vijf minuten wachten op het gangbord om rustig te kunnen kijken of de “kust”vrij is. Daarna een voor een zijn pootjes heel voorzichtig in het gras zetten, waarmee de wandeling kan gaan beginnen. Braaf loopt hij op een metertje afstand van Jaap en zo wordt de graskant van alle kanten besnuffeld en betast. Tot…. Jaap even niet oplet en zoef weg is Tommy, en Jaap achterblijft, geschrokken, kijken waar hij heen gegaan is.

Ik intussen op de boot de ontbijtspulletjes aan het opruimen, hoor een plof in de stuurhut en daar staat Tommy met een hele dikke staart  geschrokken dus, natte poten en drijfnatte buik. En Jaap? Die zie ik geen velden of wegen. Toen schrok ik, de wildste gedachten vliegen door je hoofd, echter een paar minuten later komt Jaap gebarend van hij is weg, ik kon er niets aan doen. Dan vertelt hij dat terwijl ze ergens stilstonden, Tommy een grote sprong van schrik maakte en de bosjes in dook. De riem schoot uit zijn hand en hem alsnog pakken, daar was hij veel snel voor weg.  Maar waarvoor hij nou schrok of misschien op afdook. Muizen? Een vos? Voor dit laatste zijn katten doodsbenauwd weten we van eerdere reizen. Zou dus best kunnen, een klein hondje wilde ook al niet  gaan wandelen en trok aan zijn riem om terug naar de boot te gaan. Zijn baasje nam hem toch maar mee, een andere kant uit en dat hielp. Dus….?

In ieder geval had Tommy zeker twee uur nodig zich te resetten, hij bleef  op een plaats hoog in het schip strak naar een bepaalde plaats op de wal kijken.

Uiteindelijk is hij gaan slapen. Ben benieuwd hoe dat vanavond gaat. Een ding weten we nu wel, mocht hij bang zijn, dan rent hij in een ruk, blijkt nu, terug naar onze boot!

Het weekend gaat stralend weer opleveren en de Balgerij ligt dan ook behoorlijk vol. Even leek het dat ’t daarbij rumoerig zou worden, maar dat viel reuze mee. Alleen vanuit de verte hoorden we wat feestgedruis. Verder een heerlijke stilte. Dagen vol te houden zo.

Ik, op het achterdek boven aan mijn boek over “OPA” werkend en Jaap (misschien) vissen vandaag.

Nu ruik ik de geur van vers brood….

Balgerij (2)

Wat een mooi weer hebben we toch. Je ziet het vaak dat de temperaturen zomers zijn, begin september. Onze huwelijksdag 41 jaar (!) , min drie dagen, geleden was toen ook zo mooi. We zaten die dag buiten, in de tuin van mijn ouders feest te vieren. En daarom merk ik dat dit verschijnsel zich in deze tijd bijna ieder jaar herhaalt.

Vandaag gaan we, voor zo ver we dat al van plan waren, niet weg. Even kwam het idee om de etensvoorraad aan te vullen, bij me boven, echter na een ‘degelijk onderzoek’ , vond ik nog zeker vier menuutjes om te maken. Weg hoeven we hier niet. Bovendien schijnt er bij Warmond een feest aan de gang te zijn. De ‘Schippersdagen’ worden daar gehouden. Wat dat is? Ik zou het niet weten, maar om dan nog een plekje te vinden om even aan te leggen en dan vervolgens bij AH boodschappen te doen, is wel heel erg klein geworden.
De knie van Jaap ‘betert’ zich. Alleen daarom al is de rust van het niets tot heel weinig doen al goed voor zo’n ongemak. Want meer, dan zo’n betiteling, vindt Jaap het niet waard.
Rondom liggen zeker 15 schepen, het is hier druk. Veel ‘grijs’  te zien, MET honden. Dit laatste vinden we minder geslaagd. Het beperkt Tommy in het maken van een wandeling.  Het feit dat hij een aan lijntje zit en die hondenvrij lopen, levert bij hem heel wat paniek op. Hun baasjes maakten wel hun excuses…. daarna.
Nu lopen Jaap en Tommy ’s morgens om half acht, geen hond te zien dan, buiten en samen maken ze dan een rondje eiland.
Dat lijntje heeft Tommy vanmorgen van een nat pak gered. Staat hij de nattigheid van de ochtend dauw van zijn pak te schudden, vergeet hij dat hij op een heel smal rand aan de waterkant staat. En hup, zo hing die, omdat Jaap hem net voor een totale duik boven het water weg trok. Alleen zijn achterpoten raakten slechts te water.

 

Balgerij (1)

Rustige nacht gehad. Lekker geslapen, ondanks dat we de EERSTE mug hebben gesignaleerd. Dat betekent dat ik het, zo pas gekochte horrengaas, over onze tralies moet gaan naaien.

Dit in  die ramen waar we geen hor konden plaatsen, hebben we een hekwerkje gemonteerd. Tommy heeft zijn afschuw daar al over uitgesproken! Het wil niet meebuigen….

 

 

Intussen heeft zich toch een gezondheidsprobleem voorgedaan. Jaap heeft een giga bloeduitstorting in zijn linker knie. Die knie heeft wel vaker  problemen gegeven, maar nu ziet het wel wat anders uit. Dik en naar beneden toe “blauw”. De functie van de knie lijdt er niet veel onder, kan hem  redelijk pijnloos buigen, mee lopen en staan. We blijven daarom hier in de Balgerij zolang, dat we of terug naar Voorschoten gaan voor een artsenbezoek of dat het duidelijk mindert.

Voor de verlenging hier zullen we  toch iets aan  de boodschappen doen, anders moet ik wel heel erg creatief eten gaan koken. Maar dat is alleen maar een “leuk probleempje”, we zullen echt niet verhongeren.

Ik denk dat we een poging gaan doen om  bij de AH in Warmond, niet zo ver hier vandaan, het een en ander in te slaan.

 

Balgerij

Eindelijk, gelukt, we liggen bij de Balgerij. Bij of in de Kagerplassen. Het heeft wat moeite gekost, maar alle schilder- en bootperikelen zijn overwonnen.

En, met Tommy! Dat laatste maakt het extra spannend. Hoe zal hij het vinden aan boord. En als de motor draait . En als we aan het varen zijn.

Het starten van de motor was niet interessant voor hem, het varen daarna wel! Hij wou meteen van boord springen.  Desnoods het water in, zo leek het. Alle gaten en luiken waren dicht en ze werden allemaal aan een degelijke expertise onderworpen. Gelukkig ging Tommy niet de stevigheid van het horrengaas uit proberen. Met z’n nagels bedoel ik. Dat ligt, als hij dat zou willen, binnen enkele seconden aan flarden. Snoepjes, lekkere stokjes, brokken, blikjes, hij liet alles aan zijn neus voorbijgaan. Eruit, dat wilde hij. En maar miauwen, hartverscheurend.

 

 

 

 

Na anderhalf uur ging hij op het dashboard, wel naast de instrumenten liggen, waar hij regelmatig zijn neus door een raam spleet naar buiten stak. Zijn wangharen en oren wapperden in de wind. Hij vond ’t heerlijk!

Nog een uurtje later en hij toen dacht waarschijnlijk: “Hier valt niets tegen te doen, ze doen maar…“

Aangekomen bij de Balgerij, een eiland, hebben we Tommy, een tuigje had hij al eerder aangekregen, met een riem als een hondje uit gelaten. En van mijn uitspraken, dat hij zicht er wel uit zou vechten, kwam niets uit. Hij liep keurig,ik kan niet anders zeggen, naast Jaap het graslandje en de waterkant af.

 

 

Alleen bij de bosschages, daar waar het vreselijk smerig is, raakte hij een beetje in paniek. Ja wie zou dat niet zijn, als met je neus op 20 cm afstand met die rotzooi geconfronteerd wordt. Zulke luchten had hij nog nooit geroken……Wij op die hoogte trouwens ook niet, brr.

Internet en de dongel van Aldi hebben we al “scheldend en tierend” uiteindelijk weer aan de gang gekregen Thuis, een maand of twee geleden, was het ook al zo’n gedoe geweest en nu wilde de 750 MB bundel niet geactiveerd worden. Gek werden we er ervan. Toen wilde ik dat ding al het raam uitgooien, nu eigenlijk weer.  Twee uur elkaar voor stom en naïef uitmakend, resulteerde ons gevecht in …..een actie. Het was gelukt. Pff.

Koud kikkerlandje..

Net iets meer dan een week zit tussen deze twee foto's. A.s. vrijdag lijkt het zelfs 15 graden te gaan worden. Overdag! Zo zit je nog te puffen in de tuin, met een graadje of 35 en zo mag je je trui weer op gaan zoeken. En dan precies  op het ogenblik dat ....................................wij willen vertrekken.

Eindelijk komt het er toch nog van. Waarheen? Die vraag is nog even helemaal open.

 

Tommie heeft al aardig kunnen oefenen in de vrije natuur en heeft zijn vaardigheden kunnen tonen. Van muizen vangen hebben we nog niets gemerkt, wel kikkers. Splash, splash hoor je op een gegeven moment, en zie daar zo'n springer midden in de kamer. En Tommie af en toe met een flinke mep uitdelend er achter aan. Het arme kikkertje weet op een gegeven moemnt niets anders te doen, dan voor dood te spelen.

 

 

Ik snel een stukje keukenrol gepakt en het beestje tussen mijn vingers naar... ja wat? De vuilnis emmer? Nee, ik denk, je kan het beste toch terug naar de natuur, visvoer worden. Hup zo het water bij ons achter in, en wat zie ik? Met grote schoolslag slagen zwemt hij/zij gewoon weer weg. Als of er niets aan de hand is. Gelukkig dat ik niet bij mijn beslissing bij de vuilnisbak ben gebleven.

 

We zijn erg benieuwd hoe Tommie het 'zal gaan doen'  op onze boot. Ons plan was om met hem op de boot te gaan wonen tijdens de schilderactie, maar dat had achteraf geen oplossing geweest. De verf duurde lang om zo droog te worden dat ramen en deuren 's nachts gesloten konden worden. Jaap heeft daarom beneden in de woonkamer die nacht(en) door gebracht. Met oren op steeltjes om bij het minste geluid 'toe te slaan' en de inbrekers te ....

Tommie hielden we tegen door barricades te bouwen bij het raam, wat tevens als alarm bel zou gaan functioneren als iemand een poging deed binnen te komen. Ja je haalt wat in je hoofd in een wijkje als het onze.

Nu alles picobello en klaar is kunnen we weg! En Tommie weet nog niet half wat het is om echt in de vrije natuur rond te kunnen lopen. Ik hoor jullie het al zeggen: "Jullie ook niet", want wegloop ervaringen hebben we nog niet met hem. Hij luistert altijd uitstekend naar ons, behalve..............als hij een van zijn vechtersbazen van het pleintje heeft ontmoet. Dan is hij alleen met allerlei heerlijks te verleiden om naar huis te gaan. Dat kunnen nog heel wat prachtige, misschien ongelooflijke ergerlijke taferelen en verhalen opleveren onderweg.

Wat zeggen we dan? Wij zijn............. benieuwd!

Ok a.s. weekend de woelige baren op, nou ja woelig, laten we hopen dat de september stormen nog een poosje wegblijven en de temperaturen nog af en toe worden als bij dt plaatje. En een BBQ een feestje wordt. Alleen de entourage zal wel anders zijn dan hier. Beetje meer groen hoop ik. Dit was hartstikke gezellig en gezien de plek zal dit zeker vaker gebeuren.



 

We hebben nog weinig kleur op ons bastje en een beetje meer mag wel. En het weer? Meestal is begin september fraai en redelijk van temperatuur. We verheugen ons er al behoorlijk op. En Jaap natuurlijk op het eindelijk eens te kunnen gaan VISSSSSSSSSSEN!